Jeden jedyny - Spis treści

-
1. Ona jest cudowna (od części 1)

2. Co mam jej powiedzieć? (od części 3)

3. Pocałunek MariChat (od części 5)

4. Nie jest tobą (od części 7)

5. Mały bonus...

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne:

Miraculum FanFiction: Długo i szczęśliwie - cz. 2

-
Już po chwili na Marinette wdrapywał się najmłodszy synek. Miał dopiero półtora roku i jeszcze był nieco nieporadny. Jak zawsze wbił mamie kolano pod żebra podczas wchodzenia, ale Marinette – jak przystało na superbohaterkę – nawet nie mrugnęła. Adrien oparł się o framugę drzwi i przez chwilę przyglądał się swojej żonie obleganej przez trójkę ich dzieci. Choć minęło tyle lat, wciąż się zastanawiał, jak to się stało, że ta idealna kobieta ze wszystkich facetów na Ziemi wybrała właśnie jego. Marinette podniosła wzrok i uśmiechnęła się do niego. - Zrobię śniadanie. – zaproponował i zanim wyszedł, przesłał jej buziaka. A Marinette objęła mocniej swoje dzieci. Zdążyła jeszcze pomyśleć, że jej życie jest cudowne, kiedy zadzwonił telefon. Pięć minut później wkroczyła do kuchni już jako Biedronka, trzymając na rękach kręcącego się Louisa, który próbował złapać Plagga. Za nią biegły starsze pociechy nawzajem się przekrzykując, kto miał rację o świcie. Adrien zastygł w połowie przygo...
Czytaj więcej

Szalik dla Dwojga - Cz. 13

-
Czarny Kot wrócił do domu z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony Biedronka dała mu cień nadziei – no, przynajmniej przestała się irytować, kiedy tylko wspominał o swoim uczuciu do niej. Z drugiej – martwił się o Marinette. Czy to oznaczało, że się pomylił? Jak te wszystkie zdjęcia w jej pokoju miały się do jego teorii, że jest zakochana w Luce Couffaine’ie? Musiał z nią pogadać. Miał wrażenie, że głowa mu zaraz spuchnie od domysłów. Zmusił Plagga do szybkiej regeneracji i nie słuchając jego złośliwego rechotu, z powrotem przemienił się w Czarnego Kota. Marinette pojawiła się na balkonie zaraz po jego przyjściu. Musiała usłyszeć jego kroki. Dziwne, zazwyczaj potrafił poruszać się bezszelestnie. A może czekała na niego? Zaraz, skąd mu to w ogóle przyszło do głowy? Natychmiast stłumił w sobie te głupie myśli. Były niestosowne. Zerknął na nią szybko. Była zmartwiona. A może przestraszona? - Wejdź do środka, Kocie. Robi się zimno – szepnęła, zapraszając go gestem do środka. - N-n...
Czytaj więcej

Powitanie

-
Są pisarze, którzy uwielbiają ten moment, gdy zasiądą przed czystą kartką papieru i skreślą na niej pierwsze słowa. A raczej otworzą nowy dokument w edytorze tekstu i wklikają pierwsze znaki... Uwielbiam zaczynać nowy projekt, wymyślać zarys fabuły, nowych bohaterów... Ale czy zaliczam się do tego grona? Przede wszystkim czy nie byłoby nadużyciem nazywanie siebie pisarką? - Czy wydałam jakąś książkę do tej pory? - Nie.  - Czy ktoś przeczytał jakąkolwiek moją książkę? - Poza mną była tylko jedna osoba, która przeczytała tylko jeden z moich utworów. Zatem: nie. - Czy w ogóle coś napisałam? - Tak.  - Czy zatem jestem pisarką?  Myślę, że ten blog pozwoli mi odpowiedzieć na to pytanie. Problem polega na tym, że piszę do szuflady. Nie potrafię pochwalić się tą twórczością. Wydaje mi się, że to efekt moich młodzieńczych prób publikacji pierwszych powieści. Wszystkie zakończyły się fiaskiem. Za każdym razem przełykałam gorzką pigułkę krytyki - takiej podcin...
Czytaj więcej

Miraculum FanFiction: Luka - cz. 10

-
Marinette wzięła Adriena za rękę i tak zeszli na dół do cukierni. - Mamo, skończyliśmy odrabiać prace domowe. Wyjdziemy na spacer na chwilę, dobrze? Wrócimy na kolację. - W porządku. – odpowiedziała mama i wróciła do swoich obowiązków. - Wiesz, u mnie wygląda to zupełnie inaczej… - wyznał Adrien, kiedy już wyszli na ulicę. - To znaczy jak? – spojrzała na niego z ukosa. - No, prawie że muszę wystosować podanie o pozwolenie na wyjście. Muszę przestawić argumenty za wyjściem i niemalże udowodnić, jakie korzyści mi to przyniesie. Nawet nie masz pojęcia, ile musiałem się namęczyć, żeby mnie puścili do szkoły. - Biedactwo… - uśmiechnęła się Marinette. – Ciężko się żyje w złotej klatce, co? - Nie masz pojęcia. - Mnie tam pasuje… - odezwała się kieszeń Adriena. – Błogie lenistwo i góry camemberta na skinienie paluszka. - Mów za siebie, Plagg. – mruknął Adrien. - A jak ci się udało wyjść dzisiaj na cały dzień? - Powiedziałem, że idę się uczyć do koleżanki. Że mamy projekt...
Czytaj więcej

Miraculum FanFiction: Luka - cz. 2

-
Adrien zamknął się w swoim pokoju zaraz po powrocie do domu. Natalia nie zawracała mu głowy, bo oficjalnie poszedł odrabiać lekcje. - No, wyrzuć to z siebie! – mruknął Plagg, rzucając się przy okazji na kawałek camemberta. Temu to chyba nic nie zepsuje apetytu. - Co mam wyrzucić z siebie? – Adrien udawał, że nie wie, o co chodzi. - Stary, mnie nie oszukasz. Kwami wyczuwają emocje jak najlepsze radary. I ciesz się, że tłumimy ich wyczuwanie przez Władcę Ciem. Bo byłbyś dzisiaj dla niego śmiesznie łatwym celem. - Nie wiem, o czym mówisz. - Jasne… O Marinette. Nie udawaj. - Nie rozumiem, co się dzisiaj stało. – wykrztusił wreszcie Adrien. – Powinienem się przecież cieszyć, no nie? - Czemu miałbyś się cieszyć? – zdziwił się Plagg. - No, jak się z kimś przyjaźnisz, to chcesz dla niego wszystkiego co najlepsze. - No, raczej… - mruknął Plagg, sięgając po kolejny kawałek sera. – I…? - No to dlaczego ja się nie cieszę, że ten, jak mu tam… - Luka, Adrien. – uśmiechnął się ...
Czytaj więcej