Wyjątkowe walentynki - spis treści

-
1. 11 lutego 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne:

Ciasno, że Kota nie wciśniesz? - cz. 9

-
- Ostatnio dziwnie się zachowujesz – zauważyła V é ronique następnego dnia podczas przerwy na lunch. - Słucham? – odparła Marinette nieuważnym tonem. - Właśnie o tym mówię – pokiwała głową koleżanka. – Czy to ma jakiś związek z Luką? Wrócił z podkulonym ogonem? - Ogonem? – podchwyciła Marinette, a przed oczami stanął jej właściciel pewnego ogona. - Oj, uczepiłaś się! – zirytowała się V é ronique. - To raczej ty się przyczepiłaś. Nic się nie dzieje. No może poza tym, że kilka dni temu musiałam się przeprowadzić, mam na głowie generalny przegląd naszej kamienicy, być może remont do fundamentów, a rodzice utknęli na dobre w Chinach… - Trudno to nazwać „niczym”… - zaśmiała się V é ronique. - Sama widzisz… - Marinette uśmiechnęła się wyrozumiale. - Wiesz… Naprawdę myślałam, że po prostu Luka do ciebie wrócił. - Skąd taki pomysł? - Bo… - V é ronique zawahała się. – Masz taki… ech… jakby specyficzny wyraz twarzy. - Specyficzny wyraz twarzy? – Marinette wybuchnęła śmie...
Czytaj więcej

Miraculum FanFiction: Luka - cz. 18

-
W sali panował jeszcze gwar, co oznaczało, że nauczycielka jeszcze nie przyszła. Na widok Marinette i Adriena wszystkie rozmowy ucichły. Oboje zmieszali się trochę. Ale cóż… Przecież wiedzieli, że tak to będzie wyglądać. W końcu Adrien był najpopularniejszym chłopakiem w szkole. Wiadomo było, że jeśli zacznie chodzić z jakąś dziewczyną, to będzie to wydarzenie dnia, a może nawet sezonu. Ich zakłopotanie jeszcze bardziej się pogłębiło, kiedy zobaczyli, że Alya i Nino zostawili im miejsce w pierwszej ławce, a sami usiedli w drugiej. - Nie przesadzacie trochę? – zapytał ich Adrien. - Ani trochę, stary. – odpowiedział z szerokim uśmiechem Nino. - Od dawna już chcieliśmy razem usiąść, ale to było niemożliwe z powodu czyjegoś zachowania. – dodała Alya. - Co masz na myśli? – Marinette groźnie zmarszczyła brwi. - A jak ci się wydaje? – uśmiechnęła się znacząco Alya. – Wyobraź sobie, że w piątek rano miałabyś usiąść w jednej ławce z Adrienem. Jakie dźwięki wydałabyś z siebie? - Aly...
Czytaj więcej

Miraculum FanFiction: Troublemaker cz. 5

-
Trudno powiedzieć, kto szedł do szkoły z cięższym sercem – Marinette czy Adrien. Ona miała ochotę założyć na twarz papierową torbę. On – cóż… on miał głowę nabitą myślami o niej… I nadal nie wiedział, jak się zachować. Plagg mu powtarzał, że nie ma się czym martwić, bo Marinette nie połączy tych faktów ze sobą, więc jeśli Adrien nie zamierza jednak jej pocałować jako on, to najlepiej byłoby o wszystkim zapomnieć. Kiedy Adrien dotarł do szkoły, Marinette jeszcze nie było. Westchnął w myślach. Ze wszystkich uczuć, które mu się nagromadziły w sercu, na pierwszy plan wysunęło się mimo wszystko… rozczarowanie. A może jeden wieczór na przemyślenia to było jednak za mało, żeby się przemóc? To by oznaczało, że nie zobaczy jej przez następne trzy dni. Do poniedziałku było strasznie daleko… Podszedł zrezygnowany do Nino, który rozmawiał z Alyą. Była bardzo zatroskana. Pewnie ma wieści od Marinette, że jednak nie przyjdzie. Cóż… Trudno… Będzie ją musiał znów dzisiaj odwiedzić. Uśmiechnął się...
Czytaj więcej

Miraculum FanFiction: Tamten Dzień - cz. 7

-
Wreszcie wydostali się na zewnątrz. Adrien zaciągnął się świeżym powietrzem, o ile powietrze w środku miasta można nazwać świeżym. Ale u Marinette na balkonie było tyle kwiatów, że można było zapomnieć, że jest się w centrum Paryża. Jakby tak zamknąć oczy, można by sobie wyobrazić piękny ogród poza miastem. - Od razu lepiej, prawda? – spytała cicho Marinette, spoglądając na niego z ciekawością. - Tak. – szepnął, uśmiechając się do niej. - Siadaj, proszę. – wskazała mu drewnianą skrzynię, która wyłożona poduchami pełniła funkcję ławki. – I częstuj się. Moi rodzice są mistrzami w swojej dziedzinie. - Dobrze, że nie ma tu ani Natalii, ani mojego ojca. Pewnie dostałbym zakaz spróbowania czegokolwiek. - W takim razie dobrze, że ich tu nie ma. Ja sama wszystkiego nie zjem, bo inaczej nie zmieszczę się we własne spodnie. Musiałabym znowu latać po mieście w piżamie. – zażartowała, a on od razu się zarumienił. Kiedy usiadła obok niego na ławeczce, jego rumieniec jeszcze się pogłęb...
Czytaj więcej

Powitanie

-
Są pisarze, którzy uwielbiają ten moment, gdy zasiądą przed czystą kartką papieru i skreślą na niej pierwsze słowa. A raczej otworzą nowy dokument w edytorze tekstu i wklikają pierwsze znaki... Uwielbiam zaczynać nowy projekt, wymyślać zarys fabuły, nowych bohaterów... Ale czy zaliczam się do tego grona? Przede wszystkim czy nie byłoby nadużyciem nazywanie siebie pisarką? - Czy wydałam jakąś książkę do tej pory? - Nie.  - Czy ktoś przeczytał jakąkolwiek moją książkę? - Poza mną była tylko jedna osoba, która przeczytała tylko jeden z moich utworów. Zatem: nie. - Czy w ogóle coś napisałam? - Tak.  - Czy zatem jestem pisarką?  Myślę, że ten blog pozwoli mi odpowiedzieć na to pytanie. Problem polega na tym, że piszę do szuflady. Nie potrafię pochwalić się tą twórczością. Wydaje mi się, że to efekt moich młodzieńczych prób publikacji pierwszych powieści. Wszystkie zakończyły się fiaskiem. Za każdym razem przełykałam gorzką pigułkę krytyki - takiej podcin...
Czytaj więcej